ფსალმუნნი · ფსალმუნი 91

ძველი ქართულითანამედროვე ქართული
1

ფსალმუნი, გალობაჲ დავითისი, დღისა შაბათისა

ფსალმუნი. გალობა შაბათის დღისათვის.

2

კეთილ არს აღსაარებაჲ ღმრთისაჲ და გალობად სახელსა შენსა, მაღალო;

კარგია ვადიდოთ უფალი და გუგალობოთ შენს სახელს, უზენაესო!

3

მითხრობად ცისკარს წყალობაჲ შენი და ჭეშმარიტებაჲ შენი ღამედღამედ,

გაუწყოთ დილდილობით შენი წყალობა და ჭეშმარიტება შენი ღამღამობით.

4

ათძალითა საფსალმუნისათა და ჴმითა ებნისათა;

ათსიმიანზე და ჩანგზე, გალობით - ქნარზე.

5

რამეთუ მახარე მე დაბადებულითა შენითა, უფალო, და ქმნულითა ჴელთა შენთათა ვიხარებდე.

რაკი გამამხიარულე, უფალო, შენი ნამოქმედარით, შენთა ხელთა ნასაქმარს ვუგალობებ.

6

ვითარ განდიდნეს საქმენი შენნი, უფალო! ფრიად ღრმა იქმნნეს ზრახვანი შენნი.

რაოდენ დიდია შენი საქმეები, უფალო, ფრიად ღრმაა შენი ზრახვები.

7

კაცმან სულელმან არა ცნას, და უგნურმან არა გულისჴმა-ყოს ესე.

უგუნური კაცი ვერ შეიცნობს და უმეცარი ვერ გაიგებს ამას,

8

აღმოცენებასა ცოდვილთასა, ვითარცა თივა, და გამოჩნდეს ყოველნი რომელნი იქმან უსჯულოებასა, რაჲთამცა მოისრნეს უკუნითი უკუნისამდე.

როცა ბოროტნი აყვავდებიან ბალახივით და აღორძინდება ყველა - მოქმედი სიმრუდისა, რომ დაიღუპონ საუკუნოდ.

9

ხოლო შენ მაღალ ხარ უკუნისამდე, უფალო, რამეთუ, ესერა, მტერნი შენნი, უფალო,

ხოლო შენ მაღალი ხარ მარადჟამს, უფალო!

10

რამეთუ, ესერა, მტერნი შენნი წარწყმდენ, და განიბნინენ ყოველნი რომელნი იქმან უსჯულოებასა.

რადგანაც, აგერ, შენი მტრები, უფალო, რადგანაც, აგერ, შენი მტრები იღუპებიან, განიბნევიან ყველანი - სიმრუდის მოქმედნი.

11

და ამაღლდეს, ვითარცა მარტორქისა, რქაჲ ჩემი, და სიბერე ჩემი ზეთითა პოხილითა;

მოამაღლებ რქას ჩემსას მარტორქის რქისებრ, ცხებული ვარ ხასხასა ზეთით.

12

და იხილა თუალმან ჩემმან მტერთა ჩემთა და მათთჳს, რომელნი აღდგომილ არიან ჩემ ზედა ბოროტებით, ესმა ყურსა ჩემსა.

უჭვრეტს ჩემი თვალი ჩემს მტრებს, ჩემს წინააღმდეგ აღმდგარ ბოროტმოქმედებზე გაიგონებენ ჩემი ყურები.

13

მართალი, ვითარცა ფინიკი, აღყუავნეს და, ვითარცა ნაძჳ ლიბანისა განმრავლდეს.

წმიდანი ფინიკივით გაიფურჩქნება, ლიბანის კედარივით წამოიმართება.

14

დანერგულნი სახლსა შინა უფლისასა ეზოთა სახლისა ღმრთისა ჩუენისათა ყუაოდიან.

უფლის სახლში დარგულნი, ჩვენი ღმერთის ეზოებში აყვავდებიან;

15

უფროჲსად განმრავლდენ სიბერესა სიპოხისასა და ფუფუნეულ იყვნენ თხრობასა.

სიბერეშიც გამოიღებენ ნაყოფს - წვნიანსა და ხასხასას.

16

რამეთუ წრფელ არს უფალი ღმერთი ჩუენი, და არა არს სიცრუე მის თანა.

რათა განვაცხადო, რომ მართალია უფალი, ჩემი საყრდენი, და არ არის მასში უსამართლობა.