ფსალმუნნი · ფსალმუნი 119

ძველი ქართულითანამედროვე ქართული

გალობაჲ აღსავალთა

1

ჭირსა ჩემსა უფლისა მიმართ ღაღად-ვყავ, და ისმინა ჩემი.

გალობა აღსავალთა. უფალს ჩემი გაჭირვების ჟამს მოვუხმე და მიპასუხა.

2

უფალო, იჴსენ სული ჩემი ბაგეთაგან ცრუთა და ენისა მზაკუარისაგან.

უფალო, იხსენი ჩემი სული ცრუ ბაგეთაგან, მზაკვარი ენისაგან.

3

რაჲ მოგეცეს შენ, ანუ რაჲ შეგეძინოს შენ ენისათჳს მზაკვარისა?

რას მოგცემს შენ და რას შეგძენს შენ ენა მზაკვარი?

4

ისარნი ძლიერისანი ლესულ არიან ნაკუერცხალთა თანა ოჴრებისათა.

მეომრის მომახულ ისარს, წნორნარის ნაკვერცხლებთან ერთად.

5

ვაჲ მე, რამეთუ განმიგრძდა მე მწირობაჲ ჩემი, და დავემკჳდრე მე საყოფელთა თანა კედარისათა.

ვაიმე, ხიზანი ვარ მეშექისა, ვბინადრობ კედარის კარვებთან.

6

მრავალ ჟამ დაიმკჳდრა სულმან ჩემმან მოძულეთა თანა მშჳდობისათა.

დიდხანს მკვიდრობდა ჩემი სული მშვიდობის მოძულეებთან.

7

და მე ვიყავ მამშჳდებელ; რაჟამს ვეტყოდე მათ, იგინი მბრძოდეს მე ცუდად.

მე მშვიდობა მსურს და რომ დავილაპარაკებ, ისინი საომრად ემზადებიან.