
სამების საკათედრო ტაძარი
საქართველოს სულიერი აღორძინების სიმბოლო
ცხრა წლის განმავლობაში ქვა ქვაზე იდებოდა, სანამ ერი, რომელმაც ახლახან თავისუფლება დაიბრუნა, საკუთარი რწმენის სახლს აშენებდა. სამების გუმბათი ცისკენ იმართება, თითქოს იმ ყველა წლის დუმილს, რომელიც საბჭოთა ეპოქამ დააკისრა, ერთდროულად პასუხობს. დღეს, თბილისის თავზე მაღლა, ის ლოცვა, რომელიც ერთხელ დადუმდა, კვლავ ხმამაღლა ისმის.

სიონის საკათედრო ტაძარი
თბილისის სულიერი გული
მტკვრის პირად, სადაც თბილისის ქვები ისტორიით სუნთქავს, სიონი დგას — ქალაქის სულიერი გული. მის კედლებში ინახება ვაზის ჯვარი, ნინოს ხელით მოქსოვილი, საქართველოს რწმენის პირველი ნიშანი.

ანჩისხატის ტაძარი
თბილისის უძველესი მოქმედი ეკლესია
თბილისი ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ქალაქი იყო, როცა ანჩისხატი უკვე ლოცულობდა. VI საუკუნიდან თხუთმეტი საუკუნე გავიდა — ქალაქი იზრდებოდა, ეცემოდა, აღდგებოდა, ხოლო ეს პატარა ტაძარი, ქვასა და ლოცვაში ჩაფლული, დღემდე სდგას.

მეტეხის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი
თბილისის კლდეზე აღმართული საუკუნეების სიწმინდე
თბილისის გულში, მტკვრის თავზე აღმართულ კლდეზე, მეტეხის ტაძარი საუკუნეებია დგას, როგორც რწმენისა და ისტორიის მდუმარე მცველი. მეფეები, დამპყრობლები და იმპერიები იცვლებოდნენ, ტაძარი კი კვლავ რჩებოდა — ქვის სიწმინდედ, რომელსაც ვერც დრო და ვერც განსაცდელი ვერ ამარცხებს.

მამადავითის ეკლესია
თბილისის წმინდა მთაზე საუკუნეების ლოცვით დაცული სიწმინდე
ერთმა ბერმა კლდეში სენაკი გამოკვეთა და ქალაქს ლოცვა აჩუქა, სანამ გარეჯის უდაბნოსკენ გაემართებოდა. მისი ხსოვნა კი მთაზე დარჩა, თაობებმა შეინარჩუნეს, ხოლო ქვემოთ თბილისი იზრდებოდა, ინგრეოდა და კვლავ დგებოდა. დღეს, სადაც ერთხელ მარტოობა სუფევდა, საქართველოს დიდი სულები განისვენებენ, და ის ლოცვა, რომელიც საუკუნეების წინ დაიწყო, დღემდე არ დამდუმებულა.

დიდუბის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი
თამარ მეფის ეპოქიდან დღემდე შემონახული სიწმინდე
ერთხელ აქ მეფეები იკურთხებოდნენ და დედოფლები ჯანმრთელობას ითხოვდნენ, დღეს კი ქალაქის ხმაურში ჩამალული ტაძარი მაინც ინახავს იმ ძველ ლოცვას. მწყემსმა სიზმარში ღვთისმშობლის ხატი იხილა, და მას შემდეგ ეს მიწა წმინდად იქცა. საუკუნეები გადიოდა, სასახლეები ინგრეოდა, თბილისი იცვლებოდა, მაგრამ დიდუბეში ლოცვა არასდროს შეწყვეტილა.

ქაშვეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
დავით გარეჯელის ხსოვნიდან თბილისის გულში აღმართულ სიწმინდემდე
ქვამ, რომელმაც ერთხელ სიმართლე დაამოწმა, თავის სახელში ქალაქს ლოცვა შეუნახა. რუსთაველის გამზირზე დღე და ღამე ცვლის ერთმანეთს, ხალხი მიიჩქარის, მაგრამ ქაშვეთის კარი ყოველთვის ღიაა მათთვის, ვისაც შეჩერება სჭირდება. აქ სანთლის შუქი ისტორიას ეხება: დავით გარეჯელის დუმილს, გუდიაშვილის ფერებს და იმ ტკივილსაც, რომელიც ერთ აპრილის ღამეს ამ გამზირს დაატყდა. თბილისი იცვლება, ქაშვეთი კი მაინც ინახავს იმას, რაც არასოდეს ძველდება: ადამიანის სურვილს, ღმერთთან მარტო დარჩეს.