სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქი შიო III
მონასტრის მორჩილებიდან სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქობამდე შიო III-ის გზა სულიერი მსახურებისა და დიდი პასუხისმგებლობის ისტორიაა. 2026 წელს მისი აღსაყდრებით საქართველოს ეკლესიის ისტორიაში ახალი ეტაპი დაიწყო.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქი ილია II
მის ლოცვაში საქართველო სუნთქავდა, მის სიტყვაში ხალხი ნუგეშს პოულობდა, მის კურთხევას კი თაობები გულით ატარებდნენ. ილია II დარჩა როგორც მშვიდი სინათლე, რომელმაც თითქმის ნახევარი საუკუნე რწმენის გზაზე გააცილა თავისი ერი.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დავით V
ხუთი წელი პატრიარქობა, მაგრამ ექვსი ათწლეული მსახურება, ასეთია დავით V-ის ცხოვრების ჭეშმარიტი ზომა. სოფლის პატარა ტაძრიდან სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტახტამდე მან გაიარა გზა, რომელზეც საბჭოთა სახელმწიფომ ჩრდილი დააყენა, მაგრამ ვერ ჩააქრო. მისი სახელი ორ თარიღს შორის კი არ ცხოვრობს, იგი ცხოვრობს იმ ყოველდღიურ ლოცვაში, რომელსაც კაცმა თავისი მთელი სიცოცხლე დაუთმო, მიუხედავად იმისა, თუ რას მოუტანდა ხვალინდელი დღე.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ეფრემ II
მას წაართვეს სამშობლო, ტაძარი და თავისუფლება, მაგრამ ვერ წაართვეს მისი შინაგანი რწმენა. გადასახლების წლებმა მისი გზა შეაჩერა, მაგრამ ვერ დაასრულა, დაბრუნების შემდეგ იგი ისევ დადგა იმავე ადგილას, საიდანაც წაიყვანეს. მისმა ლოცვამ სემინარიის კარი გაუღო ახალგაზრდებს, რომელთაგან ერთი მოგვიანებით ნახევარი საუკუნით გახდა ეკლესიის მეთაური. ასეთია მემკვიდრეობა, რომელიც არც დევნას შეუძლია გატეხოს და არც დროს წაშალოს.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი მელქისედეკ III
მან ცხოვრება წიგნსა და ლოცვას შორის გაინაწილა და ორივეს ერთნაირი ერთგულებით ემსახურა. ბოდბეში წმინდა ნინოს საფლავმა მისი ხელით დაიბრუნა სინათლე, ხოლო სიონში კვლავ გაისმა ქართული გალობა, რომელიც წლების განმავლობაში ჩუმად იყო. მისი მემკვიდრეობა ორმაგია — ერთი ინახება ტაძრის კედლებში, მეორე კი გვერდებში, სადაც ჰეროდოტეს ხმა ქართულად ჟღერს
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი კალისტრატე ცინცაძე
ერთმა ხელმა წიგნი და ჯვარი ერთნაირი სიყვარულით ატარა, მეცნიერმა იცოდა, რომ ცოდნა ლოცვას არ ეწინააღმდეგება, არამედ აძლიერებს მას. ციხემ მისი სხეული შეზღუდა, მაგრამ ვერ შეაჩერა გზა, რომელიც ტობანიერის პატარა სოფლიდან სვეტიცხოვლის ტახტამდე მიდიოდა. დღეს, საუკუნის მერე, ეკლესიამ დაამტკიცა ის, რაც მისმა ცხოვრებამ უკვე თქვა, რომ მოთმინებით შესრულებული შრომა თავადაც წმინდანობაა.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ქრისტეფორე III
მისი გზა მარტივი შეფასების საშუალებას არ იძლევა, ერთი მხრივ, ღარიბი სოფლის ბიჭი, რომელმაც ცოდნისთვის ბრძოლა გასწია და ქართული სიტყვა სკოლებში შეიტანა, მეორე მხრივ, პატრიარქი, რომელსაც ყველაზე მძიმე დროში მოუხდა გადაწყვეტილებების მიღება, რომელთა შეფასებაც თაობებს შორის დღემდე განსხვავდება. მისი ისტორია გვასწავლის, რომ ზოგჯერ ერთი ადამიანის ცხოვრება ერთდროულად შეიცავს სიკეთესაც და სიძნელესაც, და ჭეშმარიტი პატივისცემა ამ სირთულის აღიარებით იწყება, არა მისი დამალვით.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ამბროსი ხელაია
ხელისუფლებამ მისი სხეული ციხეს მისცა, მაგრამ სული ვერავინ დაატყვევა. მან იცოდა, რომ დუმილი უღალატებდა იმას, რაც ყველაზე წმინდა იყო, ამიტომ ხმა აღმართა მაშინ, როცა მართალი სიტყვა დევნასა და პატიმრობას ნიშნავდა. ღმერთს სული დაუტოვა, სამშობლოს გული, მტარვალებს კი მხოლოდ გვამი, და დღეს მისი ეს სიტყვები თაობებს ახსენებს, რომ სიმართლეს ციხის არ ეშინია.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ლეონიდე
საუკუნეზე მეტი დუმილის შემდეგ მან სვეტიცხოველში ერს ეკლესიის თავისუფლების ამბავი აუწყა. ის ხმა მაშინ გაისმა, როცა სამშობლოც თავისუფლების პირველ ნათელს ეხებოდა, მაგრამ გარიჟრაჟს ხანგრძლივი დღე არ მოჰყოლია. ლეონიდემ იცოდა, რომ თავისუფლება მხოლოდ მიღწევა კი არა, ყოველდღიური პასუხისმგებლობაცაა, ამიტომ ლოცვით, სიტყვითა და მოთმინებით იცავდა იმას, რაც ახლახან დაბრუნებოდა ქვეყანას. დღეს სიონის სიჩუმეში მისი ხსოვნა გვეკითხება, როგორ შევინარჩუნოთ რწმენა და ღირსება, როცა დრო ჩვენს სიმტკიცეს ცდის.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი კირიონ II
წლების განმავლობაში სამშობლოს შორიდან უყურებდა და წიგნებში, წერილებსა და ხელნაწერებში ინახავდა მასთან კავშირს. როცა საბოლოოდ დაბრუნდა, სვეტიცხოველმა თავისუფალი ეკლესიის პირველი მწყემსი მიიღო. დრომ მას ცოტა დაუტოვა, მაგრამ მისი მემკვიდრეობა დარჩა: გადარჩენილი წიგნები, აღზრდილი ახალგაზრდები და ეკლესია, რომელმაც კვლავ საკუთარი ხმით ილოცა. ასე დაბრუნდა თავისუფლება, ჯერ ლოცვად, შემდეგ კი დიდ მოლოდინად.
