ფსალმუნნი · ფსალმუნი 129

ძველი ქართულითანამედროვე ქართული

გალობაჲ აღსავალთა

1

ღრმით ამოღაღად-ვყავ შენდამი, უფალო;

გალობა აღსავალთა . სიღრმეებიდან მოგიხმობ შენ, უფალო;

2

უფალო, შეისმინე ლოცვისა ჩემისა; იყვნედ ყურნი შენნი მორჩილ ჴმასა ვედრებისა ჩემისასა.

უფალო, ისმინე ჩემი ხმა. მზად იყვნენ შენი ყურები ჩემი ვედრების ხმის მოსასმენად.

3

უკუეთუ უსჯულოებათაებრ მიაგებდე, უფალო, უფალო, ვინმე დაუთმოს?

თუ ცოდვებს შემოგვინახავ, უფალო, ვინ დაგიდგება?

4

რამეთუ შენ მიერ არს ლხნებაჲ. სახელისა შენისათჳს დაგითმე შენ, უფალო,

მაგრამ შენს მიერ არის შენდობა, რათა გეკრძალონ.

5

დაუთმო სულმან ჩემმან სიტყუასა შენსა. ესავს სული ჩემი უფალსა

მეიმედება უფალი, ესავს ჩემი სული და მის სიტყვას ველოდები.

6

საჴუმილავითგან განთიადისა მიმწუხრადმდე, საჴმილითგან განთიადისა

სული ჩემი ელოდება უფალს უფრო მეტად, ვიდრე გუშაგნი დილას, გუშაგნი დილას,

7

ესევდინ ისრაჱლი უფალსა, რამეთუ უფლისა მიერ არს წყალობაჲ და მრავალ არს მის მიერ გამოჴსნა.

ესავდეს ისრაელი უფალს, რადგან უფალთან არის წყალობა და უხვია დახსნა მისმიერი.

8

და თავადმან იჴსნის ისრაჱლი ყოველთაგან უსჯულოებათა მისთა.

და ის დაიხსნის ისრაელს ყველა ბრალისაგან.