ფსალმუნნი · ფსალმუნი 129
გალობაჲ აღსავალთა
ღრმით ამოღაღად-ვყავ შენდამი, უფალო;
გალობა აღსავალთა . სიღრმეებიდან მოგიხმობ შენ, უფალო;
უფალო, შეისმინე ლოცვისა ჩემისა; იყვნედ ყურნი შენნი მორჩილ ჴმასა ვედრებისა ჩემისასა.
უფალო, ისმინე ჩემი ხმა. მზად იყვნენ შენი ყურები ჩემი ვედრების ხმის მოსასმენად.
უკუეთუ უსჯულოებათაებრ მიაგებდე, უფალო, უფალო, ვინმე დაუთმოს?
თუ ცოდვებს შემოგვინახავ, უფალო, ვინ დაგიდგება?
რამეთუ შენ მიერ არს ლხნებაჲ. სახელისა შენისათჳს დაგითმე შენ, უფალო,
მაგრამ შენს მიერ არის შენდობა, რათა გეკრძალონ.
დაუთმო სულმან ჩემმან სიტყუასა შენსა. ესავს სული ჩემი უფალსა
მეიმედება უფალი, ესავს ჩემი სული და მის სიტყვას ველოდები.
საჴუმილავითგან განთიადისა მიმწუხრადმდე, საჴმილითგან განთიადისა
სული ჩემი ელოდება უფალს უფრო მეტად, ვიდრე გუშაგნი დილას, გუშაგნი დილას,
ესევდინ ისრაჱლი უფალსა, რამეთუ უფლისა მიერ არს წყალობაჲ და მრავალ არს მის მიერ გამოჴსნა.
ესავდეს ისრაელი უფალს, რადგან უფალთან არის წყალობა და უხვია დახსნა მისმიერი.
და თავადმან იჴსნის ისრაჱლი ყოველთაგან უსჯულოებათა მისთა.
და ის დაიხსნის ისრაელს ყველა ბრალისაგან.
