ფსალმუნნი · ფსალმუნი 125

ძველი ქართულითანამედროვე ქართული

გალობაჲ აღსავალთა

1

რაჟამს მოაქცია უფალმან ტყუჱ სიონისა, ვიქმნენით ჩუენ ნუგეშინისცემულ.

გალობა აღსავალთა . როცა დააბრუნებს უფალი ტყვეს სიონისას, თავი სიზმარში გვეგონება.

2

მაშინ აღივსო სიხარულითა პირი ჩუენი და ენაჲ ჩუენი _ გალობითა; მაშინ თქუან წარმართთა შორის: განადიდა უფალმან ყოფა მათ თანა.

მაშინ აივსება სიცილით პირი ჩვენი და ენა ჩვენი - გალობით. მაშინ იტყვიან ხალხებს შორის: დიადი საქმე მოიმოქმედა უფალმა მათთან.

3

განადიდა უფალმან ყოფა ჩუენ თანა, და ვიქმნენით ჩუენ სახარულევან.

დიადი საქმე მოიმოქმედა უფალმა ჩვენთან. გავმხიარულდით.

4

მოაქციე, უფალო, ტყუჱ ჩუენი, ვითარცა ღუარნი ბღუარითა.

დააბრუნე, უფალო, ჩვენი ტყვეები, ვით ნაკადები ურწყავ ადგილზე.

5

რომელნი სთესვიდენ ცრემლით, მათ სიხარულით მოიმკონ.

ცრემლით მთესველნი სიმღერით მოიმკიან.

6

მისლვით მივიდოდეს და ტიროდეს, რომელნი სთესვიდეს თესლსა მათსა; მოსლვით მოვიდოდეს და უხაროდა, რომელთა მოაქუნდა მჭელეულები მათი.

მიდის და ტირის მთესველი თესლისა, მოდის და სიმღერით მოაქვს ძნები თავისი.