იობი · თავი 41

ძველი ქართულითანამედროვე ქართული
1

ანუ არა ჰგონებ, რამეთუ განმზადებულ არს ჩემდა? ვინმე უკუე არ წინაადმდგომ? ანუ ვინ წინააღმიდგეს მე და დამითმოს?

აჰა, უმტყუნებს მას იმედი, მის ერთ შეხედვაზე დაეცემა.

2

რამეთუ ყოველივე ცასა ქუეშე ჩემი არს?

მის აღძვრას ვერავინ ბედავს თუ მე ვინღა დამიდგება წინ?

3

არა დავდუმნე მისთჳს, და სიტყუამან ძლიერებისამან შეიწყალოს სწორი მათი.

ვისი რა მმართებს, რომ გადავუხადო? ყველაფერი ჩემია ცისქვეშეთში.

4

ვინმე გამოაცხადოს პირი შემოსილებისა მისისაჲ? და შეწებულთა მკერდისა მისისათა ვინმე შევიდეს?

არ შევწყვეტ სიტყვას მისი სხეულის ასოებზე, მის ძლიერებაზე და მისი აღნაგობის სილამაზეზე.

5

ანუ ბჭენი პირისა მისისანი ვინმე განახუნეს? გარემო კბილთა მისთა შიში.

ვინ გახდის მას ზედა სამოსელს? მის ორ ყბას შუა ვინ შეაღწევს?

6

ნაწლევნი მისი ასპიდი რვალისანი ნაწევარი მისი, ვითარცა მყარი ლოდი.

მისი პირისახის კარს ვინ გააღებს? მის კბილთა ირგვლივ საშინელებაა!

7

ერთი ერთსა შეყოფილ, სული ვერ განვიდეს მას. კაცი ძმასა თჳსსა შეეყოს.

მისი ზურგი დელამფართა წყებაა, მჭიდრო ბეჭდებით შეკრული;

8

შეეყუნენ და არა განაშორნენ.

ერთი მეორეზეა მიჯრილი და ქარი არ ატანს მათ შორის;

9

კცენასა მისსა გამოჰკრთებიან ნათელნი, ხოლო თუალნი მისნი, ვითარცა ხილთაჲ მთიებისაჲ.

ერთმანეთს შეეწებნენ, შედუღდნენ და აღარ სცილდებიან;

10

პირისა მისისაგან გამოვლენ ლამპარნი მგზებარენი, და გამოსცჳვიან შანთნი ცეცხლისანი.

მისი დამცხიკვება შუქს აფრქვევს, მისი თვალები განთიადის წამწამებია;

11

ცხჳრთა მისთაგან გამოვალს საჴმილი აღგზებული ცეცხლისა ნაკუერცხალისაჲ.

მისი პირიდან მაშხალები გამოდის, ცეცხლის ნაკვერჩხლები ცვივიან;

12

სული მისი ნაკუერცხალ არს. ალი პირისა მისისაგან გამოვალს.

ნესტოებიდან კვამლს უტევებს, როგორც მდუღარე ქვაბი, როგორც ნახანძრალი ლერწამი;

13

ქედსა მისსა ზედა დადგრომილ არს ძალი, წინაშე მისსა რბინ წარსაწყმედელი.

მისი სუნთქვა მუგუზლებს აღვივებს და მისი პირიდან ალი გამოდის;

14

ჴორცნი გუამისა მისისანი შეყოფილ არიან, წარმო-თუ-ეცეს მის ზედა დარღუნაჲ.

მის ქედზე ძალაა დავანებული და მის წინაშე როკავს შიში;

15

არა შეიძრნენ, გული მისი დამყარებულ არს, ვითარცა ლოდი და ჰგიეს იგი, ვითარცა გურდემლი განუჭედელი.

ხორცის ნაკვთები მისი შენივთულია ერთმანეთთან, მკვრივად აფენია, შეუძვრელად;

16

გარემოქცევასა მისსა შიში მჴეცთა ოთხფერჴთაჲ, ქუეყანასა მავალთაჲ.

ქვასავით მკვრივია მისი გული, მკვრივია ქვედა დოლაბივით.

17

უკუეთუ შეემთხჳნენ მას ლახუარნი, რაჲ უყონ მას

წამოიმართება და ფრთხებიან ძლიერნი, თავზარდაცემისგან გონს კარგავენ;

18

სათხედი და თორნი? (!) შეურაცხიეს მას რკინაჲ გზედ, ხოლო რვალი ვითარცა ძელი.

მახვილი ვერ უძლებს მას, ვერც შუბი, ვერც ჰოროლი, ვერც ჯავშანი;

19

ვერ მოწყლას იგი მშჳლდმან რვალისამან, შეურაცხიეს მას კლდეთაგან ქვაჲ თივად.

რკინა ჩალად უჩანს და ფუტურო ხედ - რვალი;

20

და ვითარცა ლერწამი შეურაცხია მას ურონი. ეკითხევნ იგი ძრვასა ცეცხლშემოსილსა.

ვერ გააქცევს მას მშვილდის ნასხლეტი, თივის ბულულია მისთვის შურდულის ქვები;

21

სარეცელნი მისნი, ისრისპირნი, მახჳლნი და ყოველნი ოქრონი ზღჳსა მის ქუეშე, ვითარცა თიჴა ურიცხჳ.

ბზედ უჩანს ლახტი და ლახვრის შხუილზე ეღიმება;

22

აღადუღის უფსკრული, ვითარცა ქუაბი. შეურაცხიეს ზღუაჲ საცხებელად ოდენ.

წამახული ქვები აქვს მუცლის ქვეშ, განრთხმულია კევრივით ჭონჭყოში;

23

ხოლო ტარტაროსი უფსკულისაჲ, ვითარცა ტყვე, შერაცხა უფსკრული სამოთხველად.

ქვაბივით ადუღებს უფსკრულს, ზღვას საცხებლის კოჭობად აქცევს;

24

და არარაჲ არს არცაღა ერთ მსგავსი მისი ქუეყანასა ზედა. და შექმნილ არს იგი სამღერელად ანგელოზთა ჩემთათჳს.

თავის უკან ასხივებს ბილიკს, ჭაღარად ჩნდება ზღვის მორევი;

25

ყოველსა მაღალსა ხედავს, და იგი არს მეუფე ყოველთა, რაჲ არიან წყალთა შინა.

არ არის მიწაზე მისი მსგავსი, უშიშრად არის გაჩენილი;

26

ყოველი მაღლის მჭვრეტელია, მეფობს ყოველ ამპარტავანზე.