იობი · თავი 18

ძველი ქართულითანამედროვე ქართული
1

მიუგო ბალდად სავქელმან და ჰრქუა:

მიუგო ბილდად ხუშელმა და უთხრა:

2

ვიდრემდე არა დასცხრები? დადუმენ, რათა ჩუენცა ვიტყოდით:

როდისღა დაუდებთ სამანს თქვენს სიტყვებს? იფიქრეთ და მერე ვილაპარაკოთ.

3

რაჲსა ვითარცა პირუტყუნი დადუმებულ ვართ შენ წინაშე?

რატომ შევირაცხენით პირუტყვებად და გავუწმიდურდით თქვენს თვალში?

4

და გიჴმევიეს შენ რისხვაჲ! აწ რაჲ? უკუეთუ შენ მოჰკუდე, უშენი დაშთესა ცასა ქუეშე, ანუ დაიქცენ მთანი საფუძვლითურთ?

ო, თავის მტანჯველო საკუთარი ბოღმით! შენს გამო ხომ არ უნდა გაუკაცრიელდეს მიწა და ადგილიდან დაიძრას კლდე?

5

და ნათელი უღმრთოთა დაშრტეს, ანუ არა შეემთხჳოს მათ.

ბოროტეულთა ნათელიც ჩაქრება და აღარ იელვებს მისი ცეცხლის ნაპერწკალი;

6

ნათელი მათი ბნელად გარდაიქცეს საყოფელსა მათსა, ხოლო ნათელი იმათი დაშრტეს მათ ზედა.

სინათლე დაბნელდება მის კარავში და სანათური ჩაქრება მის თავზე;

7

წარიღეთ უმწემესთა ნაყოფი მათი; ცთომილ იყუნედ ზრახვანი მათნი.

დამოკლდება მისი ძლიერი ნაბიჯები და დაამხობს საკუთარი რჩევა;

8

შევრდომილ არს ფერჴი მათი საბრჴესა და მახესა წარეგრაგნენ.

რადგან ჩავარდნილი აქვს ფეხი ბადეში და ხლართებში დაიარება;

9

მოვიდენ საბრჴენი მის ზედა, განძლიერდედ მის ზედა წყურილნი; დარწყულ არს ქუეყანასა ზედა საბელი მისი ალაგთა ზედა.

ხაფანგს ქუსლით ჰყავს დაჭერილი, მოჭერილი აქვს საკვრელები;

10

იდუმალ დაგებულია მახეები მიწაზე და ხაფანგები ბილიკებზე;

11

გარემოადგედ მას სალმობანი მრავალნი, საბრჴე მოიწიოს მის ზედა.

საშინელებები აფრთხობენ ირგვლივ და ფეხდაფეხ ედევნებიან;

12

მიეცეს იწროსა სიყმილსა, დაცემაჲ განმზადებულ არს მის ზედა განსაკჳრვებელი, შეიჭამოს ძალი ფერჴთა მისთა.

დაიმშევა მისი ძალა და დაღუპვა მზად არის მისი ფერდებისთვის;

13

შეიჭამნედ წყჳლნი, განლიენ შუენიერებაჲ მისი სიკუდილმან.

ნაწილ-ნაწილ შეუჭამს კანს, ასოებს შეუჭამს სიკვდილის პირმშო;

14

განეშორენ საყოფელთა მისთა განკურნებაჲ, შეემთხჳენ მას ჭირი და ბრალი სამეუფოჲ.

ამოიძირკვება მისი საიმედო კარვიდან და წაათრევენ მას საშინელებათა მეუფესთან;

15

დაიმკჳდროს საყოფელსა მისსა ღამემან, დაეთესნედ შუენიერნი წუნწუბით.

მისიანი არავინ დასახლდება მის კარავში, გოგირდი გადაეყრება მის საცხოვრებელს;

16

და ქუეშე კერძო ძირნი მისნი განჴმელ და ზედა კერძო ნაყოფი მისი დასცჳვეს.

ძირს ფესვები გაუხმება და მაღლა ტოტები დაუჭკნება;

17

საჴსენებელი მისი წარწყმდინ ქუეყანით და არა იყოს სახელი მისი პირსა წინაშე სხუათაგან.

მისი სახსენებელი გაქრება ქვეყნად და სახელი აღარ ექნება მოედანზე;

18

ეჭენენ მას სანთლისაგან ბნელად და არა იყოს საცნაურ ერსა შორის მისსა.

განდევნიან ნათლიდან ბნელში და ქვეყნიერებას მოაშორებენ;

19

და არცა განრინებულ ცასა ქუეშე სახლი მისი, არამედ მისთა მათ შინა ცხონდებოდიან უცხონი.

არც ნაშიერი ეყოლება, არც შთამომავალი თავის ხალხში და არც ნატამალი დარჩება საცხოვრებელზე.

20

მის ზედა სულთ-ითქუმიდეს უკანასკნელი, ხოლო პირველთა მათ უკჳრდა.

მისი დღის გამო გაოგნდებიან დასავლელნი და აღმოსავლელებს შეიპყრობს ძრწოლა.

21

ესენი არიან სახლნი ცრუთანი და ესე არს ადგილი მათი, რომელთა არა იციან უფალი.

ნამდვილად, ასე დაემართება უკუღმართთა საცხოვრებელს და იმათ ადგილს, ღმერთს რომ არ სცნობენ!