იობი · თავი 26
მიუგო იობ და ჰრქუა:
მიუგო იობმა და უთხრა:
ვის კერძო ხარ, ანუ ვისა შეწევნაჲ გეგულების? არამეა, რომელი მრავლითა ძალითა და მკლავი მისი ძლიერ არს?
როდის შეწევნიხარ უძლურს? როდის აგიპყრია მკლავი უმწეოსთვის?
ანუ ვის აზრახო, არამეა, რომლისა მიერ არს ყოველი სიბრძნე?
რა რჩევა მიგიცია სიბრძნენაკლულისთვის და რა ბევრი ჭკუა გისწავლებია?
ანუ ვისმე შეუდგე, არამეა, რომლისა მიერ არს სიმდიდრე ძლიერებისაჲ? ვისმე უთხრენ სიტყუანი, სული ეგე ვისი არს, რომელი გამოვალს შენგან?
ვისით გითქვამს სიტყვა და ვისი სული გამოდიოდა შენგან?
ნუ გმირთა მაჭენონ მე ქუეშე კერძო წყალთა და მოძმეთა მისთა?
აჩრდილები ძრწიან ქვეშეთში, წყლები და მისი მკვიდრნი.
შიშუელ არს ჯოჯოხეთი წინაშე მისსა და არა არს საფარველ წარსაწყმედელისა.
გაშიშვლებულია მის წინაშე სულეთი და არა აქვს საფარველი ქვესკნელს.
განჰმარტეს ბღუარი არარასა ზედა და დამოჰკიდა ქუეყანაჲ არავერასა ზედა.
განართხა ჩრდილოეთი სიცარიელეზე, არაფერზე დაჰკიდა დედამიწა;
შეაყენნის წყალნი ღრუბელთა მისთა. და ვერ განსთქდეს ღრუბელნი ქუეშე მისსა,
ღრუბლებში შეანივთა წყალი და ფსკერი არ ერღვევა მათ ქვეშ ღრუბელს;
რომელსა უპყრიეს პირი საყდრისაჲ და გარდაართხნის მას ზედა ღრუბელნი მისნი.
შებურა მთვარის პირისახე, თავის ნისლი შემოატა ირგვლივ;
ბრძანებითა მოამრგუალო წინაშე პირსა წყლისასა აღსრულებამდე ნათელი ბნელსა თანა,
შემოავლო წრე წყლის ზედაპირს ნათლისა და ბნელის საზღვრამდე;
და სუეტნი ცათანი აღფრინდეს და განჰკრთეს შერისხვითა მისითა.
ცის სვეტები ირყევიან და ძრწიან მის მუქარაზე;
ძალითა დააცხრვო ზღუაჲ და მეცნიერებითა მისითა დარეცილ არიან ღელვანი.
თავისი ძალით დააცხრო ზღვა და თავისი გამჭრიახობით მოკლა გველეშაპი;
და კლიტეთა ცისათა ეშინის მისა, ბრძანებითა მოაკუდინა ვეშაპი იგი განდგომილი,
მისი სულით გაბრწყინდა ცა, განგმირა მისმა ხელმა გაქცეული გველი.
აჰა, ესერა, ესე არს ნაწილი გზათა მისთაჲ და მერმე კუალად სიღრმე სიტყუათაჲ ვისმინო მას შინა და ძალი იგი ქუხილისა მისისაჲ ვინ იცის, ოდეს სადა ყოს?
აჰა, მისი გზების კიდეები! რა ჩურჩული გვსმენია მისგან? ვინ გაიგებს მისი ძლიერების გრგვინვას?
