იობი · თავი 25
მიუგო ბალდად სავქელმან და ჰრქუა:
მიუგო ბილდად ხუშელმა და უთხრა:
რაჲმე უკუე აწ წინასწარ იგავ, ანუ შიში მის მიერ სამე, რომელმან ქმნა ყოვლითურთ ყოველი მაღალთა შინა?
ხელმწიფება და შიში მის ხელთაა, ვინც მშვიდობა დაამკვიდრა თავის ზესკნელში.
ნუ ვინ ჰგონებნ, ვითარმედ დროებაჲ არს განსაცდელთაჲ? ვიეთ ზედამე არა მოიწევის მზირი ეგევითარი მის მიერ?
თუ აქვს რიცხვი მის მხედრობებს და ვის არ უნათებს მისი ნათელი?
ვითარმე უკუე იყოს მართალ კაცი წინაშე უფლისა? ანუ ვინმე განიწმიდოს თავი თჳსი ნაშობმან დედათამან?
რა გაამართლებს კაცს ღვთის წინაშე და რა განწმედს დიაცის ნაშობს?
უკუეთუ მთოვარესა უბრძანოს და არა გამობრწყინდეს, ვარსკულავნი არავე წმიდა არიან მის წინაშე.
აჰა, მთვარე რომ მთვარეა, ისიც ბნელდება და ვარსკვლავებიც არ არიან სუფთანი მის თვალში!
აცადე, კაცი ხენეში და ძე კაცისაჲ მატლი.
მით უფრო კაცი, რომელიც ჭიაა, და ადამის ძე, რომელიც მატლია!
