ლოცვანი ყოველთა შვიდეულთა დღეთანი

ამ ლოცვებში ადამიანი მხოლოდ სიტყვებს კი არ წარმოთქვამს, ის თავის გულს უხსნის ღმერთს, ზეციურ ძალებსა და წმინდანებს და სთხოვს შეწევნას, მფარველობასა და ძალას, რათა ბოროტმა გულისსიტყვებმა ვერ დაიმორჩილოს მისი გონება. ჩვენ ყოველთვის ვერ შევცვლით იმას, რაც ჩვენს გარშემო ხდება, მაგრამ შეგვიძლია ვისწავლოთ, როგორ შევხვდეთ განსაცდელს სიმშვიდით, სიფხიზლით, მოთმინებითა და ღმერთისადმი ნდობით.

ხშირად ადამიანის სიმშვიდეს არა თვითონ მოვლენა, არამედ ის ფიქრები არღვევს, რომლებიც ამ მოვლენას მოჰყვება. ამიტომ ლოცვა გვასწავლის გულის დაცვას, არ მივცეთ შიშს, წყენას, ბრაზსა და უიმედობას უფლება, მართონ ჩვენი შინაგანი სამყარო. როდესაც გონება ღვთისკენ ბრუნდება, ადამიანი თანდათან სწავლობს განასხვაოს ის, რისი შეცვლაც შეუძლია, იმისგან, რაც ღმერთის ნებას უნდა მიანდოს.

ეს ლოცვები სურვილისამებრ შეიძლება დაემატოს „დილის ლოცვებსა“ და „ძილის წინ ლოცვებს“. ასე ყოველი დღე შეიძლება ღმერთთან მცირე, მაგრამ ღრმა შეხვედრად იქცეს, დილით, სანამ სამყაროს ხმაურს შევუერთდებით, და საღამოს, სანამ თვალებს დავხუჭავთ. რამდენიმე წუთი ლოცვაში ხშირად საკმარისია, რომ გული დამშვიდდეს, ფიქრები მოწესრიგდეს და ადამიანმა თავისი დღე მეტი სიმტკიცით, მადლიერებითა და შინაგანი მშვიდობით განაგრძოს.