
Αγία Νίνα
Ο σταυρός από κληματόβεργες, δεμένος με δάκρυα, άντεξε στο σκοτάδι των αιώνων και βλάστησε ως φως στην καρδιά της Γεωργίας. Τα βήματα της Αγίας Νίνας έκαναν τα βουνά πίστη, και μέχρι σήμερα η γη του Μπόντμπε αναπνέει την αγιότητά της.

Ο σταυρός από κληματόβεργες, δεμένος με δάκρυα, άντεξε στο σκοτάδι των αιώνων και βλάστησε ως φως στην καρδιά της Γεωργίας. Τα βήματα της Αγίας Νίνας έκαναν τα βουνά πίστη, και μέχρι σήμερα η γη του Μπόντμπε αναπνέει την αγιότητά της.

Νίκησε τις ορδές και συνένωσε τη σκορπισμένη γη, όμως, γονατιστός ενώπιον του Θεού, θεωρούσε τον εαυτό του αμαρτωλό και μικρό. Στο πεδίο του Ντιντγκόρι αντήχησε η φωνή της νίκης, και στην πύλη του Γκελάτι η σιωπή της ταπείνωσης, όπου μέχρι σήμερα κάθε προσκυνητής περνά πάνω από τον τάφο του βασιλιά πριν εισέλθει στον οίκο του Θεού.

Αντάλλαξε τη λαμπρότητα της βασιλικής αυλής με το ένδυμα του φτωχού και είπε: οι βασιλείς χρειάζονται εξουσία, εγώ χρειάζομαι μόνο σιωπή για να μιλώ με τον Θεό. Οι βράχοι του Άθω φιλοξένησαν τον άνθρωπο που άφησε τη δόξα για να βρει την ψυχή του. Τα γεωργιανά χειρόγραφα που σώθηκαν από το χέρι του μαρτυρούν μέχρι σήμερα ότι ένας άνθρωπος μπόρεσε, σε ένα μακρινό όρος, να μη χάσει τη φωνή της πατρίδας του.

Μπορούσε να φύγει και να σώσει τη ζωή του, όμως γνώριζε ότι η Γεωργία που άφηνε πίσω του θα το πλήρωνε με αίμα. Γι' αυτό ο Δημήτριος διάλεξε τον δρόμο του θανάτου και πρόσφερε τη ζωή του για το έθνος του. Όταν έπεσε το ξίφος, τελείωσε η ζωή του βασιλιά, γεννήθηκε όμως ένα όνομα που οι αιώνες δεν μπορούσαν πια να σβήσουν: ο Αυτοθυσιασθείς. Γιατί κάποτε η μεγαλύτερη νίκη ενός βασιλιά δεν γράφεται στη μάχη, αλλά στη ζωή που δόθηκε για τον λαό του.

Στη νυχτερινή προσευχή, στο φως ενός κεριού, στεκόταν γονατιστή εκείνη που ακολουθούσε ολόκληρο το έθνος. Το βασιλικό στέμμα ήταν για εκείνη βάρος και όχι καύχημα: με δάκρυα ικέτευε τον Θεό να συγχωρήσει τον λαό της. Και όταν οι ιππείς της νικούσαν στο πεδίο της μάχης, εκείνη ζητούσε στον ναό το έλεος του Θεού. Τέτοια ήταν η βασίλισσα που αγαπούσε τον Κύριο πάνω από όλα.

Η φωνή της Θεοτόκου έδειξε τα μονοπάτια του βουνού στον άνθρωπο που αντάλλαξε τη γαλήνη της πόλης με την αυστηρότητα του όρους. Στο Ζενταζένι, όπου κάποτε προσκυνούσαν ένα είδωλο, φύτεψε την προσευχή, και οι δώδεκα μαθητές του σκόρπισαν αυτή τη φωτιά σε όλη τη Γεωργία, ώσπου ένα βουνό έγινε δώδεκα μονές.

Ένα περιστέρι έδειξε στους ανθρώπους πού κρυβόταν η αγιότητα: στο βάθος του βράχου, όπου ανέπνεε μόνο η προσευχή. Ο Σίο έβαλε φωτιά στην παλάμη του και δεν κάηκε, γιατί η πίστη αποδείχθηκε ισχυρότερη από τη σάρκα. Το σπήλαιο δέχθηκε το σώμα του, όμως η ψυχή του έσπειρε στην καρδιά της Γεωργίας φως αιώνων.

Μία πέτρα, φερμένη από την Ιερουσαλήμ ως σημάδι ταπείνωσης, ξανάδωσε πνευματική ζωή στους βράχους της Γκαρέτζα. Εκεί όπου βασίλευαν μόνο η ζέστη και η μοναξιά, τα δάκρυα και η προσευχή του Δαβίδ έκαναν να βλαστήσουν μονές, και μέχρι σήμερα η έρημος φέρει την ηχώ της πίστης εκείνου του ενός ανθρώπου.

Του πήραν τα πάντα: στρατό, βασιλική αυλή, πατρίδα και ελευθερία. Έμεινε μόνο ένας λόγος, που ο σάχης δεν κατόρθωσε ποτέ να τον αναγκάσει να πει. Στο σκοτάδι ενός ξένου φρουρίου, όπου δεν υπήρχε πια ούτε στέμμα ούτε η κραυγή του λαού, ο Λουαρσάμπ διάλεξε τον σταυρό, και ακριβώς εκεί όπου έχασε τα πάντα κέρδισε αυτό που κανείς δεν θα μπορούσε να του αφαιρέσει.

Έξι χρόνια οι αλυσίδες βάραιναν το σώμα της, όμως δεν υπέταξαν την ψυχή της. Από τη Σουσανίκη πήραν την ελευθερία, την οικογενειακή γαλήνη και τέλος τη ζωή, δεν μπόρεσαν όμως να την αναγκάσουν να αρνηθεί τον Χριστό. Η φυλακή έγινε για εκείνη τόπος προσευχής, και το μαρτύριο πνευματική νίκη. Πέρασαν αιώνες, όμως η σταθερότητά της μας θυμίζει ακόμη ότι το σώμα μπορεί να υποδουλωθεί, η ψυχή όμως ποτέ.

Δέκα χρόνια, στο σκοτάδι της αιχμαλωσίας, φύλαξε την πίστη σαν κερί: δεν την έσβησαν ούτε ο άνεμος ούτε οι απειλές. Στην πλατεία του Σιράζ, όπου η σάρκα της καταλύθηκε, η ψυχή της αναστήθηκε, και μέχρι σήμερα το όνομά της αναγγέλλει στη Γεωργιανή γυναίκα ότι το βαρύτερο στέμμα μπορεί να είναι και το ελαφρύτερο, αν είναι ντυμένο με την αγάπη του Θεού.

Αντάλλαξε τη ζέστη της μακρινής πατρίδας του με την ομίχλη του Αλαζάνι και βρήκε στη μοναξιά αυτό που οι πόλεις δεν μπορούσαν να προσφέρουν: την αληθινή ειρήνη. Η μικρή εκκλησία που χτίστηκε στο όνομα του Αγίου Γεωργίου άντεξε στους αιώνες, και σήμερα, κάτω από τον τρούλο του Αλαβέρντι, το Καχέτι ακούει ακόμη τον απόηχο εκείνης της πρώτης προσευχής.

Τους χτύπησαν, τους έκαψαν, τους βασάνισαν, και τους ρώτησαν ξανά: «Αρνείσαι τον Χριστό;» Την απάντηση τη γνώριζαν και οι δύο ήδη από το πεδίο της μάχης. Παρέδωσαν τα σώματά τους στον ποταμό και τους έδεσαν πέτρες, νομίζοντας ότι το νερό θα έκρυβε ό,τι εκείνοι δεν μπόρεσαν να λυγίσουν. Τη νύχτα όμως μίλησε ο ουρανός, το φως ανέτρεψε το σχέδιο του σκότους, και σήμερα, αιώνες μετά, το αίμα των δύο αδελφών κράζει ακόμη στην όχθη του Τσκαλτσιτέλα: η πίστη δεν φθείρεται.

Οι έρημοι βράχοι γνώριζαν μόνο τη φωνή του ανέμου, ώσπου ένας άνθρωπος έσπειρε εκεί την προσευχή. Η ταπείνωσή του αρνήθηκε την επισκοπική μίτρα, ενώ η πίστη του έντυσε με μοναστήρια ολόκληρη περιοχή. Εκατόν δύο χρόνια έζησε για τον Θεό, και όταν έφυγε, η Χάντζτα δεν τον λησμόνησε: έμεινε στις πέτρες, όπου μέχρι σήμερα ακούγεται η ανάσα της προσευχής.

Παρέδωσε στη φωτιά ό,τι υπηρετούσε το ψέμα και φύλαξε στην καρδιά του ό,τι ανήκε στην αλήθεια. Πίσω από το προσωπείο της διά Χριστόν σαλότητας κρυβόταν μια αγάπη που δεν φοβήθηκε ούτε τον διωγμό ούτε το μαρτύριο. Η γη του Σαμτάβρο δέχθηκε το σώμα του, όμως η ταπείνωσή του ξεπέρασε τα σύνορα.

Το ξίφος, σφυρηλατημένο για αίμα, έγινε ασπίδα της πίστης στο χέρι του ιππέα από την Καππαδοκία. Στην οργή της αυτοκρατορίας αντέταξε τη σταθερότητά του και με το μαρτύριο κέρδισε το στεφάνι που εδώ και αιώνες λάμπει στα βουνά και στις εκκλησίες της Γεωργίας.

Το ξίφος των Περσών πλήγωσε το σώμα του, δεν κλόνισε όμως την πίστη του. Θανάσιμα πληγωμένος, άφησε στην Ουτζάρμα την τελευταία του διαθήκη: μην προδώσετε τον Χριστό, ακόμη κι αν σας κοστίσει τη ζωή. Πέρασαν αιώνες, το σώμα του αναπαύεται στο Σβετιτσχοβέλι, και από τον βράχο του Μετέχι ο Βαχτάνγκ εξακολουθεί να ατενίζει την Τιφλίδα, την πόλη με την οποία το όνομά του ενώθηκε για πάντα.

Τα ελάφια γνώριζαν τον δρόμο προς αυτόν πριν το μάθουν οι άνθρωποι: στα βάθη του βουνού ζούσε ένας άνθρωπος που αντάλλαξε τον θόρυβο με την αιώνια σιωπή. Ανεβαίνοντας στον στύλο, υψώθηκε ακόμη ψηλότερα, όχι με το χέρι προς τον ουρανό, αλλά με την ψυχή, και μέχρι σήμερα το δάσος του Μαρτκόπι φυλάσσει τη σιωπή της προσευχής του.

Στην Τιφλίδα γνώρισε τον Χριστό και διάλεξε ελεύθερα έναν δρόμο που το τίμημά του ήταν η ίδια του η ζωή. Από τον Άμπο ζητούσαν να αρνηθεί την πίστη, εκείνος όμως προτίμησε την πιστότητα στον Χριστό από τη ζωή. Έκαψαν το σώμα του και έριξαν τη στάχτη του στον Μτκβάρι, δεν μπόρεσαν όμως να σβήσουν το όνομά του: το αίμα του μάρτυρα χάρισε στην Τιφλίδα πνευματικό προστάτη, και η πίστη του άντεξε στους αιώνες.