
Μητροπολίτης Αβραάμ (Γκαρμέλια): από τη Γεωργία στη Δυτική Ευρώπη, ένας δρόμος πίστης και διακονίας
Υπάρχουν διακονίες των οποίων η σημασία δεν ορίζεται από έναν μόνο ναό, μια πόλη ή μια επαρχία. Ενώνουν διαφορετικές χώρες, γενιές και ανθρώπους. Με έναν τέτοιο δρόμο συνδέεται η πολυετής δράση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη της Επαρχίας Δυτικής Ευρώπης Αβραάμ (Γκαρμέλια).
Στη ζωή του συναντήθηκαν η μόρφωση του ιστορικού, η εμπειρία του παιδαγωγού, η μοναχική κλήση, η διακονία της θεολογικής παιδείας και η ευθύνη του αρχιερέα. Αυτός ο δρόμος που άρχισε στη Γεωργία έφτασε τελικά στη Δυτική Ευρώπη, εκεί όπου χιλιάδες Γεωργιανοί ζούσαν μακριά από την πατρίδα και χρειάζονταν ιδιαίτερα την πνευματική εγγύτητα της Μητέρας Εκκλησίας.
Η ιστορία του Μητροπολίτη Αβραάμ δεν είναι απλώς ένας κατάλογος εκκλησιαστικών βαθμών και αξιωμάτων. Είναι ο δρόμος ενός ανθρώπου που σε διάφορα στάδια της ζωής του υπηρέτησε την παιδεία, την Εκκλησία, τη διαμόρφωση γενεών κληρικών και την ενίσχυση του δεσμού των Γεωργιανών του εξωτερικού με τη Μητέρα Εκκλησία.
Από το Σουχούμι στην Τιφλίδα: ο πρώτος δρόμος της γνώσης
Ο Μητροπολίτης Αβραάμ, κατά κόσμον Αμιράν Γκαρμέλια, γιος του Μάμια, γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1948 στην πόλη Σουχούμι.
Το 1953 η οικογένειά του μετακόμισε στην Τιφλίδα. Η πρώτη σημαντική κατεύθυνση της ζωής του μελλοντικού αρχιερέα συνδέθηκε ακριβώς με την παιδεία. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Ιστορίας του Κρατικού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου της Τιφλίδας, από την οποία αποφοίτησε το 1971.
Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε με την παιδαγωγική και επιστημονική δράση. Η μελέτη της ιστορίας, η έρευνα και η εμπειρία της διδασκαλίας δημιούργησαν στη ζωή του ένα σημαντικό θεμέλιο. Χρόνια αργότερα, όταν ο Μητροπολίτης Αβραάμ θα ηγούνταν ήδη ενός από τα σημαντικότερα ιδρύματα θεολογικής παιδείας, αυτή η ακαδημαϊκή εμπειρία θα αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία.
Ωστόσο ο δρόμος της ζωής του δεν περιορίστηκε στην επιστημονική και παιδαγωγική δράση. Μπροστά υπήρχε μια εντελώς διαφορετική επιλογή, που θα συνέδεε οριστικά τη ζωή του με τη διακονία της Εκκλησίας.
Η μοναχική κλήση
Το 1986 ο Αμιράν Γκαρμέλια γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή της Μτσχέτα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1988, αποφοίτησε από τη σχολή με διάκριση.
Στις 3 Ιανουαρίου 1988 ο επίσκοπος Τσιλκάνι Ζωσιμάς τον έκειρε μοναχό με το όνομα Αβραάμ.
Μέσα σε λίγους μήνες άρχισε ένα νέο στάδιο της εκκλησιαστικής του διακονίας. Στις 3 Απριλίου χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος, και στις 29 Μαΐου, στη γιορτή της Πεντηκοστής, ο Καθολικός-Πατριάρχης πάσης Γεωργίας, ο Αγιώτατος και Μακαριώτατος Ηλίας Β΄, τον χειροτόνησε ιερομόναχο.
Η πρώτη διακονία του ιερομονάχου Αβραάμ συνδέθηκε με τις αρχαιότερες πνευματικές εστίες της Γεωργίας. Διακόνησε ως προϊστάμενος του Σιόνι του Ντμανίσι και έπειτα της μονής του Γκελάτι.
Το Γκελάτι είναι ιδιαίτερος τόπος στην ιστορία της γεωργιανής πνευματικότητας και παιδείας. Επί αιώνες δεν ήταν μόνο μονή, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της γεωργιανής χριστιανικής σκέψης και παιδείας. Ακριβώς σε έναν τέτοιο χώρο συνεχίστηκε η διακονία του νεαρού κληρικού.
Τα πρώτα βήματα από τη Γεωργία προς την Ευρώπη
Από τον Μάιο του 1989 ως τον Ιούλιο του 1990 ο πατήρ Αβραάμ βρισκόταν στο Ινστιτούτο Ανατολικών Εκκλησιών της γερμανικής πόλης Ρέγκενσμπουργκ.
Η περίοδος αυτή έγινε ιδιαίτερα σημαντική στη ζωή του. Ήδη πριν συνδεθεί η κύρια επισκοπική του διακονία με τη Δυτική Ευρώπη, είχε τη δυνατότητα να γνωρίσει από κοντά το ευρωπαϊκό χριστιανικό περιβάλλον, τη σχέση των Εκκλησιών της Ανατολής και της Δύσης και τον χώρο όπου χρόνια αργότερα θα συναντούσε πολλούς Γεωργιανούς μετανάστες.
Μετά την επιστροφή του στη Γεωργία, από τον Σεπτέμβριο του 1990 δίδασκε την Παλαιά Διαθήκη στη Θεολογική Ακαδημία και Σχολή της Τιφλίδας. Από τον Σεπτέμβριο του 1990 ως τον Οκτώβριο του 1991 διακόνησε και στον καθεδρικό ναό Σιόνι της Τιφλίδας.
Στις 21 Οκτωβρίου 1991, για την πιστή του διακονία στην Εκκλησία, ο Αγιώτατος και Μακαριώτατος Ηλίας Β΄ τον προήγαγε σε αρχιμανδρίτη. Λίγες ημέρες αργότερα ο αρχιμανδρίτης Αβραάμ διορίστηκε προϊστάμενος ενός από τα κυριότερα ιερά της Γεωργίας, του πατριαρχικού καθεδρικού ναού Σβετιτσχοβέλι.
Η αρχή της αρχιερατείας
Τον Δεκέμβριο του 1992 άρχισε στη ζωή του ένα ακόμη σημαντικό στάδιο.
Με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, ο αρχιμανδρίτης Αβραάμ εξελέγη επίσκοπος Νικορτσμίντα, και στις 25 Δεκεμβρίου 1992 χειροτονήθηκε επίσκοπος.
Η νέα ευθύνη σήμαινε πλέον την πνευματική καθοδήγηση όχι ενός ναού ή μιας μονής, αλλά ολόκληρης επαρχίας.
Τα επόμενα χρόνια ο Μητροπολίτης Αβραάμ ηγήθηκε διαφόρων επαρχιών. Από το 1996 ως το 1998 διοίκησε την επαρχία Γκουρτζαάνι και Σαγκαρέτζο, και από το 1998 ως το 2002 την επαρχία Τσιατούρα και Σατσχέρε.
Στις 25 Δεκεμβρίου 1996 του απονεμήθηκε ο βαθμός του αρχιεπισκόπου, και στις 28 Νοεμβρίου 2000 του μητροπολίτη.
Στην υπηρεσία της θεολογικής παιδείας
Ιδιαίτερη θέση στη βιογραφία του Μητροπολίτη Αβραάμ κατέχει η θεολογική παιδεία της Γεωργίας.
Στις 19 Ιουλίου 1993 διορίστηκε πρύτανης της Θεολογικής Ακαδημίας και Σχολής της Τιφλίδας. Αυτή την ευθύνη τη βάσταξε σχεδόν δέκα χρόνια.
Ήταν μια περίοδος κατά την οποία η Εκκλησία της Γεωργίας, μετά τις σοβιετικές δεκαετίες, ενίσχυε τον δικό της εκπαιδευτικό χώρο υπό νέες συνθήκες.
Κατά την πρυτανεία του Μητροπολίτη Αβραάμ οι εκπαιδευτικές κατευθύνσεις της Ακαδημίας διευρύνθηκαν σημαντικά. Από το 1994, με βάση τις σχολές Χριστιανικής Ιστορίας της Τέχνης και Χριστιανικής Ανθρωπολογίας, διαμορφώθηκε το Θεολογικό Ινστιτούτο.
Από το 1994 ως το 2000 δημιουργήθηκαν σταδιακά οι έδρες Ιστορίας της Γεωργίας, Θεολογίας, Ιστορίας της Τέχνης, Γεωργιανής Γλώσσας και Λογοτεχνίας και Ξένων Γλωσσών.
Επίσης κατά την πρυτανεία του ιδρύθηκε η εφημερίδα της Ακαδημίας και της Σχολής. Έτσι μία από τις σημαντικές πλευρές της διακονίας του έγινε όχι μόνο η προετοιμασία κληρικών, αλλά και η ενίσχυση της παιδείας, της έρευνας και του χριστιανικού πολιτισμού.
Για τις γενιές των μελλοντικών κληρικών το ίδρυμα αυτό δεν ήταν απλώς σχολή. Εδώ διαμορφωνόταν ο μελλοντικός κλήρος της Εκκλησίας, και σε αυτή τη διαδικασία ο Μητροπολίτης Αβραάμ έφερε επί σχεδόν μία δεκαετία σημαντική ευθύνη.
Η σχέση της Εκκλησίας της Γεωργίας με τον εξωτερικό κόσμο
Από τον Ιούνιο του 1995 ως τον Οκτώβριο του 2002 ο Μητροπολίτης Αβραάμ ηγούνταν του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας.
Η περίοδος αυτή συνέπεσε με ένα δύσκολο ιστορικό στάδιο για τη Γεωργία. Η χώρα περνούσε τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, και όλο και περισσότεροι Γεωργιανοί έφευγαν στο εξωτερικό.
Η Εκκλησία έπρεπε σταδιακά να αντιμετωπίσει μια νέα πραγματικότητα. Εκτός των συνόρων της Γεωργίας δημιουργούνταν γεωργιανές κοινότητες που χρειάζονταν θεία λατρεία στη γλώσσα τους, Γεωργιανούς κληρικούς και άμεσο δεσμό με τη Μητέρα Εκκλησία.
Ακριβώς σε αυτή την ιστορική συγκυρία τέθηκε το ζήτημα της δημιουργίας μιας αυτοτελούς γεωργιανής επαρχίας στη Δυτική Ευρώπη.
2002: μια νέα επαρχία στη Δυτική Ευρώπη
Η 17η Οκτωβρίου 2002 έγινε μία από τις σημαντικότερες ημερομηνίες στη ζωή του Μητροπολίτη Αβραάμ και στην ιστορία της Γεωργιανής Εκκλησίας στην Ευρώπη.
Η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας αποφάσισε τη δημιουργία της νέας Επαρχίας Δυτικής Ευρώπης. Με την ίδια απόφαση ο Μητροπολίτης Αβραάμ απαλλάχθηκε από τη διοίκηση της επαρχίας Τσιατούρα και Σατσχέρε και διορίστηκε ποιμενάρχης της Επαρχίας Δυτικής Ευρώπης του Πατριαρχείου Γεωργίας.
Μπροστά του βρισκόταν μια εντελώς νέα αποστολή.
Αυτή τη φορά τα όρια της επαρχίας δεν περιορίζονταν πια σε μια περιοχή ή σε μια χώρα. Σε διάφορα κράτη της Δυτικής Ευρώπης ζούσαν Γεωργιανοί που απείχαν χιλιάδες χιλιόμετρα από την πατρίδα.
Το 2004, εξετάζοντας την κατάσταση της Επαρχίας Δυτικής Ευρώπης, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Γεωργίας σημείωσε ευθέως ότι πολλοί συμπατριώτες που ζούσαν σε διάφορες χώρες της Δυτικής Ευρώπης χρειάζονταν τη φροντίδα και τη στήριξη της Μητέρας Εκκλησίας.
Ακριβώς αυτό έγινε η κύρια ουσία της ύπαρξης της επαρχίας.
Η Εκκλησία εκεί όπου υπάρχει Γεωργιανός
Η διακονία της Επαρχίας Δυτικής Ευρώπης είχε ιδιαίτερη δυσκολία. Το ποίμνιο ζούσε σε πόλεις και χώρες που απείχαν μεταξύ τους εκατοντάδες και κάποτε χιλιάδες χιλιόμετρα.
Έπρεπε να δημιουργηθούν νέες ενορίες, να σταλούν κληρικοί, να ενωθούν οι Γεωργιανοί, να οργανωθεί η εκκλησιαστική ζωή και να προσεγγιστούν οι άνθρωποι που στο εξωτερικό άρχιζαν συχνά μια εντελώς νέα και δύσκολη ζωή.
Με τα χρόνια, στο πλαίσιο της Επαρχίας Δυτικής Ευρώπης, αναπτύχθηκε η γεωργιανή εκκλησιαστική ζωή στη Γαλλία, την Ελβετία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Μάλτα και άλλες χώρες της Ευρώπης. Αργότερα, με την αύξηση των γεωργιανών ενοριών, τα όρια της επαρχίας άλλαξαν αρκετές φορές και ορισμένες περιοχές συγκροτήθηκαν σε νέες εκκλησιαστικές μονάδες.
Οι αλλαγές αυτές έγιναν και ένα είδος ιστορικών σημείων της ανάπτυξης της ίδιας της γεωργιανής μετανάστευσης και της Γεωργιανής Εκκλησίας στην Ευρώπη.
Η Βαρκελώνη και η ενορία της Αγίας Νίνο
Σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής διακονίας του Μητροπολίτη Αβραάμ συνδέεται με τη διαμόρφωση και την ανάπτυξη της γεωργιανής ορθόδοξης ζωής στην Ισπανία.
Το 2007 άρχισε στη Βαρκελώνη η ιστορία της «Ενορίας της Αγίας Νίνο», και προϊστάμενός της διορίστηκε ο αρχιμανδρίτης Λουκάς (Παλαβαντισβίλι).
Η ανάπτυξη της γεωργιανής ενορίας της Βαρκελώνης πραγματοποιήθηκε στο πέρασμα των ετών με την ευλογία και υπό την πνευματική καθοδήγηση του Μητροπολίτη Αβραάμ.
Με την ευλογία και την πνευματική του στήριξη δημιουργήθηκαν και ενισχύθηκαν γεωργιανές ενορίες σε διάφορες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Ανάμεσά τους ιδιαίτερη θέση κατέχει η «Ενορία της Αγίας Νίνο» της Βαρκελώνης, που με τα χρόνια έγινε μία από τις σημαντικότερες πνευματικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές εστίες των Γεωργιανών που ζουν στην Ισπανία.
Τον Ιανουάριο του 2008 ο Μητροπολίτης Αβραάμ επισκέφθηκε για πρώτη φορά την «Ενορία της Αγίας Νίνο» της Βαρκελώνης, τέλεσε πανηγυρική θεία λειτουργία και συναντήθηκε με το ποίμνιο και τους μαθητές του γεωργιανού κατηχητικού σχολείου.
Δεν ήταν μόνο ένας δεσμός ανάμεσα στον ποιμενάρχη της επαρχίας και μια συγκεκριμένη ενορία. Με την ευλογία του πραγματοποιήθηκαν στο πέρασμα των ετών πολλά εκκλησιαστικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά και προσκυνηματικά προγράμματα.
Η ανάπτυξη της Βαρκελώνης και άλλων γεωργιανών ενοριών της Ευρώπης δείχνει καθαρά την ιδέα που υπηρετούσε η Επαρχία Δυτικής Ευρώπης: ο άνθρωπος που ζει μακριά από τη Γεωργία δεν έπρεπε να χάσει τον δεσμό με την Εκκλησία του, την πίστη του και την πατρίδα του.
Αναγνώριση και πολυετής διακονία
Η πολυετής εκκλησιαστική διακονία του Μητροπολίτη Αβραάμ τιμήθηκε με αρκετές υψηλές εκκλησιαστικές διακρίσεις.
Στις 25 Δεκεμβρίου 2007 τιμήθηκε με την ύψιστη διάκριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, το Χρυσό Τάγμα του Αγίου Γεωργίου.
Στις 16 Νοεμβρίου 2008 του παραχωρήθηκε το δικαίωμα να φέρει αδαμάντινο σταυρό στο σκούφο.
Ωστόσο η σημασία της διακονίας ενός αρχιερέα δεν μετριέται μόνο με εκκλησιαστικούς βαθμούς και διακρίσεις.
Το ίχνος της διακονίας του φαίνεται στις γεωργιανές ενορίες που διαμορφώθηκαν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Φαίνεται στους ναούς όπου η θεία λατρεία τελείται στα γεωργιανά. Φαίνεται στα Γεωργιανά παιδιά που μεγαλώνουν στο εξωτερικό, αλλά μέσα από την Εκκλησία, το σχολείο και την ενορία γνωρίζουν τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την πίστη τους.
Μακριά από την πατρίδα, αλλά κοντά στη Μητέρα Εκκλησία
Ο δρόμος της ζωής του Μητροπολίτη Αβραάμ άρχισε στο Σουχούμι.
Έπειτα ήρθαν η Τιφλίδα, η μελέτη της ιστορίας, η παιδαγωγική και επιστημονική δράση, η Θεολογική Σχολή της Μτσχέτα, ο μοναχισμός, το Ντμανίσι, το Γκελάτι, το Ρέγκενσμπουργκ, το Σιόνι, το Σβετιτσχοβέλι, η Θεολογική Ακαδημία, οι επαρχίες στη Γεωργία και τελικά η Δυτική Ευρώπη.
Στη ζωή ενός ανθρώπου ο δρόμος αυτός ενώνει πολλά σημαντικά στάδια της ιστορίας των τελευταίων δεκαετιών της Εκκλησίας της Γεωργίας.
Σήμερα σε πολλές πόλεις της Δυτικής Ευρώπης υπάρχει γεωργιανός ναός, γεωργιανή ενορία, κατηχητικό σχολείο και ένας τόπος όπου ένα παιδί γεννημένο στη μετανάστευση μπορεί να ακούσει για πρώτη φορά έναν γεωργιανό ύμνο, να μάθει μια γεωργιανή προσευχή και να καταλάβει ότι η πατρίδα του δεν είναι απλώς μια χώρα πάνω στον χάρτη.
Στη διαμόρφωση αυτού του μεγάλου εκκλησιαστικού δρόμου σημαντική θέση κατείχε επί δεκαετίες ο Μητροπολίτης Δυτικής Ευρώπης Αβραάμ (Γκαρμέλια).
Η διακονία του θυμίζει μια σημαντική αλήθεια: η απόσταση μπορεί να απομακρύνει τον άνθρωπο από την πατρίδα του, όμως η πίστη, η Εκκλησία, η γλώσσα και η κοινή πνευματική μνήμη εξακολουθούν να ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους.
Αυτός είναι ο δρόμος της πολυετούς διακονίας του Μητροπολίτη Αβραάμ: από τη Γεωργία στη Δυτική Ευρώπη, από τη γνώση στην εκκλησιαστική διακονία και από την Εκκλησία μιας χώρας στην πνευματική ενότητα των Γεωργιανών που ζουν σε πολλές χώρες.







